Około stu nutrii w rybnickim azylu. Każda ma własny charakter

Jedna sama szuka głaskania, inna trzyma się z dala od ludzi, a kolejna donośnym krzykiem broni swojego domku. W Nutriowisku pod opieką Fundacji Łapa i Las żyje około stu nutrii amerykańskich. Obserwacje opiekunów pokazują, że temperament zwierzęcia zależy nie tylko od jego doświadczeń, lecz także od otoczenia i towarzystwa. Dlatego azyl uwzględnia indywidualne potrzeby swoich podopiecznych.

• Jedna nutria szuka głaskania, druga pilnuje dystansu
• Doświadczenia i więzi wpływają na zachowanie nutrii
• Własne domki, miski i wyraźnie stawiane granice

Jedna nutria szuka głaskania, druga pilnuje dystansu

Helcia, nazywana przez opiekunów „nutri-kotem”, chętnie podchodzi do człowieka, zaczepia go łapką i domaga się pieszczot. Najbardziej odpowiada jej głaskanie pyszczka i drapanie pod bródką. Dotyk w innych miejscach może ją jednak zaskoczyć, więc wyraźnie pokazuje, na jaki kontakt ma ochotę. Gdy woli odpoczywać, po prostu odchodzi. Ma też własny sposób na miskę z wodą: rozkłada na jej powierzchni liście sałaty, część zjada, a potem odpoczywa wśród pływającej zieleni.

Zachowanie Kaziczka zmieniało się zależnie od miejsca i towarzystwa. W kojcu, który dzielił z dwoma samcami, zwykle chował się przed opiekunami. W fundacyjnym szpitaliku, gdzie przez pewien czas obserwowano jego apetyt i kondycję, okazał się spokojny i chętnie przyjmował głaskanie. Po powrocie do grupy znów zaczął unikać bezpośredniego kontaktu z ludźmi. Opiekunowie zobaczyli go jednak odpoczywającego swobodnie z towarzyszami na dachu domku. Nie był więc odrzucony przez grupę – po prostu inaczej zachowywał się w jej obecności niż sam na sam z człowiekiem.

Odmienny temperament prezentują Luckuś i Gertruda. Luckuś trafił do azylu jako kilkutygodniowe zwierzę ze złamaną łapką i dorastał pod opieką ludzi. Dziś często jako pierwszy podbiega do otwieranych drzwi kojca, interesuje się jedzeniem i zabiega o uwagę. Gertruda początkowo skupiała się głównie na innych nutriach, ale z czasem stała się jedną z najbardziej towarzyskich samic. Wita opiekunów i towarzyszy im podczas sprzątania.

Te przykłady pokazują, dlaczego samo obserwowanie zachowania w jednej sytuacji nie wystarcza. Ostrożność wobec człowieka nie musi oznaczać problemów w grupie, a zwierzę początkowo zdystansowane może z czasem zacząć szukać kontaktu.

Najświeższe wiadomości z Rybnika czekają na stronie głównej irybnik.pl, a koncerty, spotkania i imprezy na najbliższe dni – w kalendarzu wydarzeń.

Doświadczenia i więzi wpływają na zachowanie nutrii

Historia Nelci pokazuje, jak wiele przeszła. Przez blisko dziesięć lat żyła w nielegalnej hodowli, w betonowym ogrodzeniu, bez domku i dostępu do wody. Po interwencji trafiła pod opiekę Fundacji Łapa i Las. W trakcie leczenia powikłań po sterylizacji spokojnie znosiła zabiegi przy ranie, a z czasem zaczęła sama podchodzić do opiekunów. Nadal jednak nie toleruje bezpośredniego towarzystwa innych nutrii, dlatego mieszka w osobnym kojcu.

Inną rolę w grupie odgrywa Agata, jedna z pierwszych mieszkanek Nutriowiska. Jako pierwsza podchodziła do opiekunów, a jej dorosłe dzieci nadal chętnie przebywają w jej pobliżu. Po kilkutygodniowym leczeniu samicy jej powrót spotkał się z zainteresowaniem potomstwa: nutrie zbliżały pyszczki i dotykały się nosami.

Bliskie relacje widać też w zachowaniu Różyczki po śmierci jej siostry Brownie. Opiekunowie zauważyli, że przez kilka dni częściej przebywała sama i chowała się w ulubionej kryjówce. Podczas karmienia zwierzęta usiadły obok siebie, ale miejsce, w którym zwykle znajdowała się Brownie, pozostało puste. Nie da się jednoznacznie stwierdzić, jak Różyczka przeżywała tę stratę, jednak zmiana jej zachowania była zauważalna.

Powiązany artykuł

Nutrie pamiętają i godzą się po rozłące. W Rybniku widać ich drugie życie

Własne domki, miski i wyraźnie stawiane granice

Niektóre różnice ujawniają się w sposobie korzystania z otoczenia. Agata i jej dzieci same przenoszą siano oraz gałęzie do kryjówek, dlatego opiekunowie pozostawiają im możliwość urządzenia miejsca odpoczynku po swojemu. W jednym z kojców nutrie wygryzły dodatkowe wyjście w drewnianym domku. Zdarza się też, że przenoszą miski z jedzeniem do wody albo do swoich schronień.

Pipi z kolei wyraźnie broni zajętego domku. Kiedy inna samica próbuje się zbliżyć, potrafi krzyknąć i unieść przednie łapki w obronnej postawie. Z czasem opiekunowie nauczyli się odróżniać to ostrzeżenie od sygnału bójki. Po przeprowadzce do kojca z dostępem do fragmentu rzeki Pipi stała się cichsza, choć nadal jasno komunikuje swoje granice.

Nutriowisko rozwija się dzięki współpracy Fundacji Łapa i Las, Fundacji Mushika i Miasta Rybnika. Około stu zwierząt otrzymuje tam dożywotnią opiekę, a warunki uwzględniają potrzeby gatunku oraz różnice między poszczególnymi osobnikami. Możliwość wyboru miejsca odpoczynku, kontaktu z człowiekiem czy sposobu urządzenia kryjówki ma znaczenie właśnie dlatego, że nutrie nie zachowują się według jednego wzorca.

na podstawie: Urząd Miasta Rybnika.