Dziecko milknie, unika szkoły. Tak mogą wyglądać sygnały przemocy

Dzieci często ukrywają cierpienie z powodu wstydu, strachu przed odwetem albo lojalności wobec osoby, która je krzywdzi. Nagłe zmiany zachowania, niewiarygodne wyjaśnienia obrażeń i unikanie określonych miejsc mogą wskazywać, że dziecko potrzebuje pomocy.

Dziecko doświadczające przemocy może nagle stać się wycofane, lękliwe albo przeciwnie - nadmiernie agresywne. Niepokój mogą budzić także problemy z koncentracją, unikanie rówieśników, pogorszenie wyników w nauce oraz utrata zainteresowania dotychczasowymi pasjami. U części dzieci pojawiają się również trudności z kontrolowaniem emocji.

Sygnałem alarmowym mogą być siniaki, zadrapania, oparzenia i rany, szczególnie wtedy, gdy dziecko przedstawia niewiarygodne wyjaśnienia dotyczące ich powstania. Częste skargi na ból brzucha, ból głowy lub inne dolegliwości, których nie da się wyjaśnić przyczyną medyczną, mogą być związane ze stresem albo lękiem.

Przemoc lub traumatyczne doświadczenia mogą wpływać także na sen. Koszmary, problemy z zasypianiem i nocne moczenie należą do objawów, na które dorośli powinni zwrócić uwagę, zwłaszcza jeśli pojawiły się nagle.

Niepokój może wzbudzać również zaniedbanie higieny i wyglądu. Dziecko może nosić brudne albo nieodpowiednie do pogody ubrania, mieć nieumyte włosy, problemy ze zdrowiem zębów lub skóry. Bywa chronicznie zmęczone i niedożywione.

Ważnym sygnałem jest nagłe unikanie konkretnej osoby albo miejsca. Dziecko może nie chcieć chodzić do szkoły, przedszkola lub odwiedzać określonych miejsc. Takie zachowanie nie przesądza o przyczynie, ale wymaga spokojnego zainteresowania się sytuacją.

Przemoc może odbić się także na relacjach z innymi. Dziecko może izolować się od rówieśników, tracić zaufanie do dorosłych i mieć trudności z nawiązywaniem przyjaźni. Czasem staje się nadmiernie posłuszne, aby unikać konfliktów. Innym razem reaguje agresją, próbując się bronić.

Pojedynczy sygnał nie musi oznaczać, że dziecko doświadcza przemocy. Zestaw kilku zmian, ich nagłe pojawienie się oraz utrzymywanie się w czasie powinny jednak skłonić dorosłych do rozmowy. Rozmowa powinna przebiegać spokojnie, bez oskarżeń i nacisku. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa oraz przekonania, że jego obawy zostaną potraktowane poważnie.

W razie niepokoju pomoc mogą zaoferować psycholog, pedagog lub pracownik socjalny. Specjaliści mogą wesprzeć dziecko i pomóc dorosłym zdecydować, jakie działania należy podjąć.

na podstawie: Policja Rybnik.